ประวัติความเป็นมา

ระยะที่ 1

เป็นช่วงของการศึกษาหาแนวทางปฏิบัติ การพัฒนาระบบฐานข้อมูลและการสร้างคู่มือ เครื่องมือ/แบบฟอร์มต่าง ๆ เพื่อเป็นประโยชน์ในการพัฒนาระบบการประกันคุณภาพการศึกษา

ระยะที่ 2

ช่วงของการพัฒนาระบบฐานข้อมูลให้มีความครอบคลุมและเหมาะสมที่จะนำไปใช้ในงานประกันคุณภาพการศึกษา มีการสร้างและปรับปรุงเครื่องมือ แบบฟอร์มต่าง ๆ และคู่มือให้มีความเหมาะสมมากขึ้น มีการพิจารณากำหนดขั้นตอนของการดำเนินการประกันคุณภาพการศึกษาอย่างเป็นระบบ โดยมีคณะบุคคลและหน่วยงานที่รับผิดชอบเกี่ยวกับการประกันคุณภาพการศึกษาทั้งในส่วนที่เกี่ยวกับการควบคุมคุณภาพ การตรวจสอบคุณภาพและการประเมินคุณภาพเริ่มใช้ระบบการประกันคุณภาพการศึกษาที่หน่วยงานได้พัฒนาขึ้นมา โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อใช้ผลการดำเนินงานเป็นข้อมูลป้อนกลับเพื่อปรับปรุงแก้ไขข้อบกพร่องในการดำเนินงานและส่งเสริมผลงานที่มีคุณภาพให้มีคุณภาพยิ่งขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ระยะที่ 3

เป็นช่วงของการดำเนินงานที่ครบทั้ง 2 ขั้นตอนของการควบคุมตนเอง (Self Control) คือ “การใช้ผลการดำเนินงานเป็นข้อมูลป้อนกลับเพื่อการปรับปรุงแก้ไขและเพื่อการส่งเสริมการดำเนินงาน” และมี “การประเมินตนเอง” มีการตรวจสอบคุณภาพ การประเมินคุณภาพและรับการประเมินคุณภาพจากภายนอกรอบแรกจากสำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (องค์การมหาชน) หรือ "สมศ." ระหว่างวันที่ 21–25 มิถุนายน พ.ศ.2548

ระยะที่ 4

เป็นช่วงที่มหาวิทยาลัยได้นำผลการประเมินรอบแรกมาทำการปรับปรุงด้านต่าง ๆ ตามที่ได้รับข้อเสนอแนะจากคณะกรรมการและวางแผนในการขอรับการตรวจประเมินคุณภาพภายนอกรอบที่สองตามมาตรฐานคุณภาพใหม่ของ สมศ. ในช่วงเดือนมีนาคม-พฤษภาคม พ.ศ. 2551 โดยขอรับการประเมินของปีการศึกษา 2550 พร้อมกันนี้ก็ได้ทำการพัฒนาโปรแกรมระบบสารสนเทศเพื่อการประกันคุณภาพการศึกษาและบริหาร (FIS) และ Supreme Plus ของมหาวิทยาลัย

ระยะที่ 5

เป็นช่วงที่มหาวิทยาลัยได้นำผลการประเมินรอบสองมาปรับปรุงและพัฒนาระบบและกลไกการประกันคุณภาพการศึกษาของมหาวิทยาลัยให้ก้าวหน้ามากยิ่งขึ้น โดยมีจุดเน้นที่สำคัญคือให้บุคลากรทุกฝ่ายและทุกระดับได้ตระหนักถึงความสำคัญของการประกันคุณภาพการศึกษาและใช้เป็นเครื่องมือในการขับเคลื่อนมหาวิทยาลัยไปสู่เป้าหมายโดยมีคุณภาพในการศึกษาอย่างแท้จริง